Stress ladder

Dit jaar ben ik de AVD-leerkacht van de school. Ik kom dus veel ver­schil­lende leer­lin­gen tegen. Ik mag dit jaar vier vaste klassen bezoeken. Twee onder­bouw groepen en twee boven­bouw groepen. Meestal zit ik vri­jdag zin­gend op de fiets om naar mijn werk te gaan.

Zo niet deze vrijdag.Gespannen sta ik op. Van­daag mag ik weer naar groep 5. De vorige keer dat ik er was, is er een leer­ling de klas uit­gelopen. Pre­cies aan het einde van de dag, waar­door er weinig tijd was om alles goed af te sluiten. Ik werk in het spe­ci­aal onder­wijs en daar gaan de kinderen met een taxi weer naar huis.

De weken tussen dit voor­val en deze vri­jdag heb ik regel­matig zit­ten denken waar het nu pre­cies fout was gegaan. Een echte con­clusie had ik nog niet, van­daar dus de ges­pan­nen­heid aan mijn kant.

Het begin van de dag begint onwen­nig. Ik sta met een zekere reserve voor de klas. Ik denk dat ik dit heb uit­ges­traald, want ja hoor, daar gin­gen we weer. Een grote scheld­par­tij en gestamp door de klas. Gevolgd door een dreun van de deur. Dit keer heb ik hulp in geschakeld, waar­door ik vol­doende tijd had om met aan­dacht bij deze leer­ling te zijn.

Gelukkig hebben we vorig jaar samen een meth­ode gevolgd voor de soci­aal emo­tionele ontwik­kel­ing. Als pilot klas, hebben we samen de IK BEN OKE les­brieven gevolgd van sticht­ing wijze ouders.

Daar zaten we, beide onder de tafel, maar wel in gesprek. “Waar zit jij op jouw stress­lad­der?” vroeg ik hem…….. geen antwo­ord. Toen heb ik een stukje van mezelf bloot gegeven. Ik heb mijn stress­lad­der getek­end. Ik heb hem verteld waar ik op mijn stress­lad­der stond en hoe dit zo gekomen was. En daar was een open­ing voor gesprek. Samen zijn we gaan kijken hoe het de andere keer anders kan.

Nu ga ik weer zin­gend op de fiets naar groep 5. En elke tussen liggende week besteed ik ook even aan­dacht aan hem. Genoeg tijd tij­dens de ocht­end, pauze, of andere tij­den. We hebben weer con­tact en dat voelt FIJN.

Geef een reactie